Alinea 22 Parket bij de Hoge Raad 15 april 2003

10. In de onderhavige zaak gaat het onder meer om de zogenaamde "Beatrixpark-zaken", beter bekend als de "zaak [slachtoffer 2]". Verdachte zou op klaarlichte dag in het Beatrixpark te Schiedam een meisje van tien en haar kameraadje, een jongen van elf jaar, met seksuele bedoelingen benaderd hebben, van hun vrijheid hebben beroofd en het meisje achtereenvolgens hebben verkracht en om het leven gebracht, en de jongen gestoken met een mes en geprobeerd deze te doden. De onderhavige zaak is qua ernst van de feiten mijns inziens vergelijkbaar met die van het meegevoerde vierjarige meisje in welke zaak het hof aan de moeder een vergoeding voor immateriële shockschade heeft toegekend, hoewel daar het binnendringen in de woning van moeder en dochtertje wel een extra onrechtmatige dimensie aan het handelen van de dader verleende. Maar grond voor toewijzing van immateriële schadevergoeding aan de ouder van een overleden kind is niet de ernst van de feiten, maar de bij die ouder ten gevolge van het gebeuren aanwezige shockschade. In de zaak van het meegevoerde vierjarige meisje heeft het hof vastgesteld dat sprake was van shockschade; in het bestreden arrest heeft het hof de vordering tot vergoeding van immateriële schade onvoldoende onderbouwd geacht. Het hof heeft de vordering klaarblijkelijk getoetst aan de criteria zoals weergegeven in het arrest van de Hoge Raad van 22 februari 2002, welke arrest onder omstandigheden voor nabestaanden een verruimde mogelijkheid voor een vordering tot immateriële schade opent.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5c8fbb4adc6481dc308407ffca8a1f552f663f4fc8cbad60f13f118070b46418 | shasum -a 256