Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 15 april 2003

Het klachtvereiste bij de zedendelicten markeerde de delicate spanning tussen het particuliere belang van het individu zijn of haar seksuele bestaan naar eigen goeddunken in te richten en het algemeen belang, dat ermee is gediend dat sommigen, die op grond van hun leeftijd of constitutie meer kwetsbaar zijn dan anderen, tegen de seksuele avances van derden in bescherming worden genomen. De memorie van toelichting bij Titel VII van het Wetboek van strafrecht omschrijft de achtergrond van het klachtvereiste in het algemeen als een zeldzame uitzondering "omdat het ontwerp daarvoor als eenigen grond erkent de mogelijkheid, dat het bijzonder belang grooter nadeel lijdt door het instellen dan het openbaar belang door het niet-instellen der strafactie."(6) Degene die het particuliere belang tegen het algemene belang dient af te wegen is de klachtgerechtigde. Deze zal, om zo een afweging in redelijkheid te kunnen maken, inzicht dienen te hebben in de omstandigheden die voor de waardering van de conflicterende belangen gewicht in de schaal leggen. De klachttermijn is gegeven "opdat de tot klacht gerechtigde zich op de hoogte kan stellen van alle omstandigheden die zijn beslissing omtrent het indienen van de klacht moeten bepalen"(7). De klachttermijn van 90 dagen begint te lopen de dag nadat de tot klacht gerechtigde van het gepleegde feit kennis heeft genomen. Kennis betekent volgens NLR (suppl. 97, aant. 8 bij art. 66 ) "een weten van feiten, welke een redelijke conclusie toelaten met betrekking tot de relevante omstandigheden van het feit, eventueel tevens van de persoon." Eenzelfde gedachte ligt ten grondslag aan de regeling in het StGB.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5c8fbb4adc6481dc308407ffca8a1f552f663f4fc8cbad60f13f118070b46418 | shasum -a 256