Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 15 april 2003

19. De ratio van het klachtvereiste is mede de bescherming van klager dat er geen ruchtbaarheid aan een zaak wordt gegeven voordat hij heeft aangegeven dat hij ook daadwerkelijk vervolging wil. Het dient dus niet ter bescherming van de belangen van verdachte. [Betrokkene 3], de vader van [slachtoffer 1], heeft - zoals het hof heeft vastgesteld - in eerste instantie geen klacht gedaan met het oog op de belangen van zijn zoon [slachtoffer 1] met betrekking tot de verwerking van het delict. Het hof heeft geoordeeld dat [betrokkene 3] eerst op 12 juli 2000 -bij gelegenheid van zijn ontmoeting met de verdachte- op de hoogte is geraakt van alle omstandigheden die voor zijn beslissing omtrent het indienen van zijn klacht van belang waren. Op die dag vernam [betrokkene 3] - blijkens bewijsmiddel 34 - namelijk van de verdachte dat hij ongecontroleerde opwellingen en drang tot het verleiden van kinderen had, dat hij soms zelfs niet wist wat hij met de kinderen deed en dat hij daarvoor onder behandeling van het Riagg was geweest, waaruit [betrokkene 3] begreep dat de verdachte hulp nodig had in verband met diens neigingen en dat de verdachte een gevaar voor kinderen vormde, waardoor justitieel ingrijpen geboden was. Het was derhalve dié omstandigheid - waarmee hij eerst op 12 juli 2000 bekend werd - die [betrokkene 3] heeft doen beslissen om - na overleg met en goedkeuring van [slachtoffer 1] - (alsnog) aangifte/klacht te doen. Gelet hierop geeft 's hofs oordeel dat de klachttermijn eerst op 12 juli 2000 is aangevangen - anders dan de steller van het middel meent - geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting omtrent het begrip "kennis" als bedoeld in art. 66, eerste lid, Sr en is het evenmin onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5c8fbb4adc6481dc308407ffca8a1f552f663f4fc8cbad60f13f118070b46418 | shasum -a 256