Alinea 58 Parket bij de Hoge Raad 15 april 2003

27. Voor het feit dat de omschrijving die [slachtoffer 3] van de dader heeft gegeven duidelijke verschillen vertoont met het uiterlijk van verdachte heeft het hof een begrijpelijke verklaring gegeven. Het hof heeft blijkens het bestreden arrest vastgesteld dat [slachtoffer 3] in de ambulance, dus direct na het drama, geen signalement van de dader heeft opgegeven en verklaard heeft dat hij niet naar de man heeft gekeken, en dat [slachtoffer 3] eerst in de loop van de vele van het afgenomen politieverhoren desgevraagd een aantal malen beschrijvingen van de dader heeft geven. Deze beschrijvingen, zoals op pagina 28 en 29 in het arrest weergegeven, lopen in hoofdzaak op twee punten uiteen met de hierboven door getuige [getuige 1] gegeven beschrijving. Getuige [getuige 1] spreekt over sluik haar en kan zich geen puisterig gelaat herinneren, terwijl [slachtoffer 3] het over stekeltjes haar heeft en over een gezicht vol met puistjes. Maar over deze waarneming door [slachtoffer 3] hebben de deskundigen blijkens het bestreden arrest nu juist verklaard dat er bij [slachtoffer 3] - die de dader blijkens zijn verklaringen slechts korte tijd heeft kunnen waarnemen, en wel gedurende zijn gedwongen verblijf met [slachtoffer 2] en de dader in de bosjes onder levensbedreigende omstandigheden - sprake was van de zogenaamde "Totstell-reflex", in welk geval sprake is van een vernauwde visuele waarneming en dat "het reëel is om te beseffen dat een verklaring van traumatische gebeurtenissen in details altijd wel ongerijmdheden en onjuistheden kan bevatten". Hetgeen de deskundigen hebben opgemerkt is door het hof tot uitgangspunt genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5c8fbb4adc6481dc308407ffca8a1f552f663f4fc8cbad60f13f118070b46418 | shasum -a 256