Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 6 mei 2003

7. Dat de rechter uit het zwijgen van een verdachte een overtuiging mag putten omtrent diens betrokkenheid bij het hem tenlastegelegde strafbare feit, is geldend recht. Het EHRM heeft in de zaak Murray v. UK (8 februari 1996, NJ 1996, 725, m.nt. Kn) geoordeeld dat de vraag of het trekken van conclusies uit het zwijgen van de verdachte een schending van art. 6 EVRM oplevert, afhangt van de omstandigheden van het geval: met name van de situatie waarin deze conclusie wordt getrokken, het gewicht dat de feitenrechter aan het stilzwijgen hecht bij de beoordeling van het bewijs en de mate van druk die in de situatie besloten ligt. Het te voren waarschuwen van de verdachte dat uit zijn stilzwijgen gevolgtrekkingen zouden kunnen worden getrokken lijkt in die uitspraak prominent aanwezig als een eis die de eerlijkheid gebiedt. In casu bleef de verdachte zwijgen over de redenen voor zijn aanwezigheid in een woning waarin een vrijheidsberoving had plaats gevonden, hetgeen de feitenrechter er mede toe had gebracht de verdachte voor betrokkenheid bij die vrijheidsberoving te veroordelen. Uw Raad heeft in zijn uitspraak van 3 juni 1997, NJ 1997, 584 niet een voorafgaande waarschuwing als eis voor het mogen onderbouwen van de overtuiging met het stilzwijgen van een verdachte gesteld. In deze zaak ging het om het uitblijven van een verklaring voor de in het bezit van de verdachte zijnde en loco delicti afgestempelde strippenkaart, een belastende omstandigheid. In HR 18 mei 1999, NJ 2000, 104 werd - door te verwijzen naar de conclusie van waarnemend A-G mr

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/49b56fe491f5ebd2741022e16670d8443dd3fe6956326117fb9d355bf3d5743f | shasum -a 256