Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 6 mei 2003

8. De zojuist genoemde gevallen kenmerken zich door de omstandigheid dat de overtuiging die voortspruit uit het op zichzelf wel in de richting van de verdachte wijzende bewijsmateriaal wordt versterkt doordat de verdachte over een bijzonder belastende omstandigheid geen openheid van zaken geeft. Nu kunnen tal van factoren meebrengen dat er voor het stilzwijgen van de verdachte goede redenen bestaan. Voor een verdachte van een zedendelict kan het bijzonder moeilijk zijn intieme details prijs te geven, waarvan het nog maar afwachten is of zij de rechter van verdachte's onschuld zullen overtuigen. En een verdachte, die opgegroeid is in een cultuur waarin men niet de schuld op zich neemt voor wat men misdeed, maar waarin uit schaamte altijd euveldaden worden ontkend, kan zich de raad van een raadsman ter harte nemen, inhoudende dat een ontkenning wèl een bewijsmiddel kan opleveren (o.a. HR 19 maart 2002, NJ 2002, 567), maar zwijgen nooit. Een 'caveat' is dus zeker op zijn plaats wanneer de rechter het stilzwijgen van de verdachte tegen hem gebruikt (zie ook Melai-Groenhuijsen, aant. 15a op art. 29). Het EHRM wijst ook niet ten onrechte op de omstandigheden van het geval die voor de toelaatbaarheid beslissend zijn. In het geval van Beckles v. UK (EHRM 8 oktober 2002, EHRC 2002, 104, m.nt. T. Prakken) werd overwogen dat de rechter niet zomaar voorbij had mogen gaan aan het aanbod van de verdachte om een verklaring af te leggen over de redenen waarom hij op advies van zijn raadsman een zwijgende positie was gaan innemen, in weerwil van zijn aanvankelijke medewerking aan het politieonderzoek voordat hem door de politie de cautie was gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/49b56fe491f5ebd2741022e16670d8443dd3fe6956326117fb9d355bf3d5743f | shasum -a 256