Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2003

2.6. In HR 18 januari 2002, NJ 2002, 96, werd aan een bestuurder verweten dat hij wist dat afgeleverde trainingspakken niet werden betaald noch teruggegeven, terwijl hij wel in de positie was om deze terug te geven. In de s.t. namens [verweerder] (onder 18-19) wordt hieruit afgeleid dat [eiser] persoonlijk jegens [verweerder] aansprakelijk is nu hij, hoewel hij het in zijn macht had om de aan [verweerder] toekomende (retour-)koopprijs rechtstreeks aan [verweerder] te betalen, dit bedrag aan Peku heeft voldaan terwijl hij wist dat de financiële situatie van Peku ten tijde van die betaling zeer slecht was; voorts leidt [verweerder] hieruit af dat het hof met een summiere motivering mocht volstaan. Dit betoog gaat n.m.m. niet op. Allereerst kan uit het bestreden arrest niet worden opgemaakt dat [eiser] het in zijn macht had om de koopprijs rechtstreeks aan [verweerder] te betalen; daarover nader in onderdeel 3. Daarnaast is van belang dat beide casus van elkaar verschillen: in het arrest van 18 januari 2002 ging het om de bestuurder van een vennootschap die profiteerde van een fout (afgifte goederen zonder tonen van het cognossement) en, hoewel daartoe in staat, de afgegeven goederen niet deed betalen, noch teruggaf. Het element onwil is hierin terug te vinden. In het huidige geval, daarentegen, heeft [eiser] bij de afwikkeling van de retourtransactie de normale weg gevolgd. Van onwil of profiteren van een fout is in de vaststellingen van het hof geen sprake. De slotsom is, dat de klacht slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/486b9843bc5fbb43fb50c33537dd785396f55d966f737e46b9abf2c1d96fa0b5 | shasum -a 256