Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 18 april 2003

3.11. Wanneer de strafrechter een t.b.s. zonder verpleging heeft opgelegd of het bevel tot verpleging van overheidswege voorwaardelijk heeft beëindigd, zijn verscheidene varianten denkbaar, afhankelijk van de inhoud van de gestelde voorwaarden. Een voorlopige machtiging op grond van de Wet Bopz kan een beletsel vormen voor de nakoming van de voorwaarden. Dat is ongewenst. Voorstelbaar is dat een veroordeelde de door de strafrechter gestelde voorwaarde(n) niet nakomt en dat juist deze houding de behoefte aan een dwangopneming doet ontstaan. Men kan nu wel zeggen dat de officier van justitie in zo'n geval de vrije keuze heeft tussen een vordering tot tenuitvoerlegging van het bevel tot verpleging (art. 38r Sr) en het verzoeken van een voorlopige machtiging op grond van de Wet Bopz - strafvordering en Bopz vormen per slot van rekening gescheiden circuits -, maar erg bevredigend is die oplossing niet. In de eerste plaats mag worden aangenomen dat de strafrechter bij het stellen of wijzigen van de voorwaarden en de beslissing over de tenuitvoerlegging een bepaald beleid voert, dat niet door een andere rechter behoort te worden doorkruist. In de tweede plaats schept een voorlopige machtiging in zo'n geval onduidelijkheid over de rechtspositionele positie: tegen de betrokkene wordt een t.b.s. ten uitvoer gelegd en tegelijkertijd een machtiging op grond van de Wet Bopz. Art. 51 Wet Bopz geeft geen regels voor de rechtspositie van een patiënt die ter beschikking is gesteld zonder bevel tot verpleging van overheidswege.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6bf74b7da729247977c1e5a68d0c95b77affeb513c2e589815c2af3dac0abb6e | shasum -a 256