Alinea 58 Parket bij de Hoge Raad 18 april 2003

3.17. Het lot van de motiveringsklacht hangt af van de wijze waarop de bestreden beschikking wordt gelezen. De bestreden beschikking hinkt, om zo te zeggen, op twee benen. Enerzijds vermeldt de Bopz-rechter als vaststaand feit dat de (strafkamer van de) rechtbank heeft overwogen de vordering tot verlenging van de t.b.s. te zullen afwijzen indien een voorlopige machtiging wordt verleend. In die redenering zal er geen sprake zijn van een samenloop van de Bopz-machtiging en de t.b.s. en is het ultimum remedium-argument geheel overbodig. Ervan uitgaande dat de strafkamer de t.b.s. niet zal verlengen, is helder waarom de Bopz-rechter van oordeel is dat het te vrezen gevaar (art. 2 Wet Bopz) niet wordt weggenomen door een voortzetting van de t.b.s. Anderzijds beantwoordt de Bopz-rechter aan de hand van het ultimum remedium-argument de vraag of een voorlopige machtiging kan worden toegewezen gedurende de looptijd van de t.b.s., dus wanneer er wél sprake is van samenloop. Het door de rechtbank gebezigde argument (de voorgenomen reis naar Suriname) kan niet de verwerping dragen van het standpunt van de officier van justitie dat het te vrezen gevaar wordt weggenomen door een toewijzing van de vordering tot verlenging van de t.b.s. Het komt mij voor, dat de eerste lezing van de beschikking de voorkeur verdient en dat het ultimum remedium-argument maar buiten beschouwing moet blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6bf74b7da729247977c1e5a68d0c95b77affeb513c2e589815c2af3dac0abb6e | shasum -a 256