Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 16 september 2003

10. Het Hof heeft wel voorwaardelijk opzet aangenomen, doch niet gericht op handelen in strijd met de wil van de bank, maar op de kans dat de door de bank ter leen verstrekte gelden niet terugbetaald zouden worden. Naar mijn mening gaat deze redenering van het Hof aan de bewezenverklaring voorbij. Notarissen zien - zeker in een tijd van stijgende prijzen - banken gelden ter leen verstrekken tegen een onderpand waarvan zij zich misschien soms (moeten) afvragen of banken hier niet te grote risico's nemen. Blijven prijzen stijgen dan worden die risico's niet verwezenlijkt, dalen prijzen dan lijden banken stroppen. Notarissen behoeven echter - uitzonderingen daargelaten; zie bijvoorbeeld de zaak van de Tilburgse Hypotheekbank (HR 19 juni 1998, NJ 1999, 288) - niet te treden in de beoordeling van zakelijke risico's die door banken worden genomen(2). Ook als een notaris de kans aanmerkelijk acht dat de bank door het verstrekken van een geldlening zonder toereikend hypothecair onderpand of slechts afgedekt met een positief/negatieve hypotheekverklaring een aanmerkelijke kans neemt dat zij nadeel lijdt, dan wil dat daarom zeker nog niet zeggen dat de notaris zich door uitbetaling van die gelden aan een cliënt van de bank schuldig maakt aan verduistering. Dat is natuurlijk anders wanneer hij de door de bank gegeven instructie om hypotheek te vestigen negeert. Maar dan is de kans op een goede of slechte afloop niet bepalend voor de vraag of de notaris gelden van de bank heeft verduisterd. Hij heeft dan immers desbewust gehandeld in strijd met de instructies van de bank en zich dus de gelden, door daarover te beschikken met negeren van de instructie van de bank, opzettelijk wederrechtelijk toegeëigend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3597749e5c5b3b06f18e0634a117130bfb3e14b93360733931a2db0e71c33d15 | shasum -a 256