Alinea 77 Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2003

18. Uit het bestreden vonnis blijkt niet dat de Rechtbank dit een en ander zou hebben miskend. In r.o. 4.6 van haar vonnis heeft de Rechtbank de vraag onder ogen gezien of de gevolgen van het ontslag op staande voet voor [eiser], afgewogen tegen het belang van [A] bij dat ontslag, te ernstig zijn om een dringende reden aan te nemen. Dat de Rechtbank daarbij de door [eiser] in dit verband aangevoerde omstandigheden niet op waarde zou hebben geschat of onvoldoende in aanmerking zou hebben genomen, vindt geen steun in het bestreden vonnis; de Rechtbank noemt de gevolgen van het ontslag voor [eiser] "ontegenzeggelijk zeer ernstig". Het oordeel van de Rechtbank dat de bedoelde omstandigheden aan het aan [eiser] verweten gedrag niet het karakter van een dringende reden kunnen ontnemen, berust op een aan de Rechtbank voorbehouden waardering van de gebleken feiten en omstandigheden. Dat oordeel is, gelet op het door de Rechtbank vastgestelde belang van [A] bij handhaving van haar bedrijfsregels en gelet op de onverminderd weigerachtige houding van [eiser], die als gewaarschuwd man kon weten welke gevolgen hij bij een volgende overtreding over zichzelf zou afroepen, niet onbegrijpelijk. Het oordeel getuigt ook niet van een onjuiste rechtsopvatting; ook indien de gevolgen ingrijpend zijn, kan een afweging van de persoonlijke omstandigheden van de werknemer tegen de aard en ernst van de dringende reden tot de slotsom leiden dat een onmiddellijke beëindiging van de arbeidsovereenkomst gerechtvaardigd is. Vgl. HR 12 februari 1999, NJ 1999, 643 nt. PAS. Onderdeel 5 is derhalve tevergeefs voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e5366e1f85fb55458ae58581ad4692e1b10d308832606c392ba6de5e07648d09 | shasum -a 256