Alinea 137 Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2003

5.3.5. De vraag is bij mij gerezen of een daadkrachtige handhaving van de accijnswetgeving wel is gediend met een sterke nadruk op de plaats van uitslag. Ik heb daarover mijn twijfels. De criminele bende die accijnsgoederen onder een schorsingsregeling brengt om die goederen op EU-gebied te kunnen verdonkeremanen heeft maar één keer officieel contact met instanties, bij de aangifte. Vervolgens transporteren de leden van de bende de producten naar andere Lid-Staten, waar de zegels worden verbroken en de producten worden uitgeleverd en verspreid. Het is vaak een heel karwei het spoor van de producten te volgen en vast te stellen waar wat precies is gelost, laat staan de verantwoordelijken voor het onttrekken op te sporen. Het gevaar is dat accijnsproducten verdwijnen in het ruime Europa zonder dat verantwoordelijken strafrechtelijk kunnen worden aangesproken. Het enige moment waarop leden van de bende in contact kunnen zijn gekomen met de autoriteiten, dat van de aangifte, zou meer dan thans voor de handhaving een aanknopingspunt kunnen zijn. Daarbij denk ik aan art. 20 lid 3 van de Accijnsrichtlijn.(6) Als accijnsproducten in de Rotterdamse haven arriveren voor doorvoer naar een land buiten de EU, onder douanetoezicht worden geplaatst en niet aankomen bij de plaats van bestemming maar onderweg worden gelost in België of Luxemburg of Frankrijk lijkt het mij verdedigbaar te zeggen dat het land van uitslag niet vaststaat en dat ingevolge art. 20 lid 3 van de Richtlijn de producten in de Nederlandse heffing kunnen worden betrokken. Enkel als onomstotelijk is vastgesteld waar de uitslag heeft plaatsgevonden ligt het voor de hand daarbij aan te knopen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe1e5a30f923e8be8138aabc5417963c7c234bd1d6d6ec685d2ad749c3dccc9c | shasum -a 256