Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 3 juni 2003

23. Zowel de tekst als de strekking van art. 3:316, eerste lid, BW duiden er dus op dat aan het begrippenpaar "instellen van een eis en iedere andere daad van rechtsvervolging" een ruim bereik moet worden gegeven. De belangrijkste beperking is dat het moet gaan om een handeling die leidt tot een rechterlijke beoordeling van de vordering. Het strookt m.i. met de strekking van art. 3:316, eerste lid, BW om het indienen van een klaagschrift ex art. 552a Sv aan te merken als een daad van rechtsvervolging als daarin bedoeld. Met die handeling beoogt immers de oorspronkelijke eigenaar zijn eigendomsrecht veilig te stellen en bewandelt hij de daartoe geëigende weg: die naar de strafrechter. Op de auto rustte immers beslag, dat bij gebrek aan voortdurend strafvorderlijk belang dreigde te worden opgeheven, wat tot gevolg zou hebben gehad dat de auto weer uit het gezichtsveld van de oorspronkelijke eigenaar zou verdwijnen. Het indienen van beklag ex 552a Sv is in dat geval effectiever dan het dagvaarden van verzoeker. Hieraan doet m.i. niet af dat beslissing van de strafrechter omtrent het beslag en degene aan wie het inbeslaggenomen voorwerp moet worden teruggegeven niet leidt tot een definitief oordeel over de eigendomsrechten van de betrokkenen. Het is echter aan degene aan wie het voorwerp niet werd afgegeven om de civiele rechter te adiëren en van hem een oordeel te vragen dat de feitelijke verhouding tussen het voorwerp en de betrokkenen weer moet wijzigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0faa53cbf14fd2d56d2e1ff46b16d5c35c531a911c449014694091757cc9c9f4 | shasum -a 256