Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 16 mei 2003

9. Gelet op deze uitgangspunten zal een werkgever die wil betogen dat hij aan de op hem rustende - vergaande - zorgplicht heeft voldaan, in beginsel niet kunnen volstaan met de stelling dat de werknemer zelf in staat mocht worden geacht de risico's in te schatten en te handelen naar bevind van zaken. Hij zal minst genomen moeten stellen en - bij tegenspraak - bewijzen op grond waarvan deze veronderstelling in de gegeven omstandigheden gerechtvaardigd was, in welk verband hij aandacht zal dienen te besteden aan het ervaringsfeit dat het dagelijks verkeren in een bepaalde werksituatie tot een vermindering van de ter voorkoming van ongelukken raadzame voorzichtigheid leidt. Met het oog op de beoordeling van het onderhavige geval is voorts van belang dat uit de strekking van art. 7:658 voortvloeit dat de bescherming van de werknemer niet te zeer mag lijden onder de omstandigheid dat de te verrichten werkzaamheden niet binnen de directe invloedssfeer van de werkgever doch op locatie plaatsvinden. Dit brengt mee dat ingeval zou moeten worden aangenomen dat - mede gezien de beperkte omvang van de werkzaamheden - redelijkerwijs niet van de werkgever kan worden gevergd dat hij met het oog op de veiligheid van de werknemer de locatie voorafgaande aan de werkzaamheden inspecteert dan wel ter plekke zelf veiligheidsmaatregelen neemt of toezicht houdt, de nadruk komt te liggen op andere maatregelen die de werkgever redelijkerwijs kan en moet treffen in verband met de veiligheid van de werknemer; vgl. HR 18 september 1998, NJ 1999, 145 en HR 19 oktober 2001, NJ 2001, 663.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1bafa88a7991869b695c12cbf76900276adb3fdaa7caac82b9cfdf4dd17978fc | shasum -a 256