Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 16 mei 2003

10. De Rechtbank heeft haar gewraakte oordeel dat [A] zich niet zelf op de hoogte behoefde te stellen van mogelijke risico's doch [eiser] in staat mocht achten zelf de aan het karwei verbonden risico's te beoordelen en te handelen naar bevind van zaken, daarop gegrond dat het ging om een eenvoudig karwei met naar redelijke verwachting beperkte veiligheidsrisico's, "zeker als daarbij in aanmerking wordt genomen dat [A] niet wist dat er een lichtkoepel in het dak zou worden geplaatst". Voor de Rechtbank heeft aldus kennelijk zwaar gewogen dat [A] niet op de hoogte was van het voornemen een lichtkoepel te plaatsen. De Rechtbank heeft kennelijk geoordeeld dat met name de onwetendheid van [A] omtrent de lichtkoepel meebracht dat [A] ervan mocht uitgaan dat het ging om een eenvoudig karwei met beperkte veiligheidsrisico's om vervolgens te concluderen dat [A] zich niet zelf - vooraf via de opdrachtgever [betrokkene 1] dan wel ter plaatse - op de hoogte behoefde te stellen van mogelijke risico's en met het oog daarop te nemen veiligheidsmaatregelen of aan [eiser] te geven instructies; de Rechtbank is daarbij voorts voorbijgegaan aan het betoog van [eiser] (zie de in het derde middelonderdeel genoemde passage in de gedingstukken) dat in het bedrijf van [A] geen risico-inventarisatie(regeling) aanwezig was (zoals ten tijde van het ongeval werd voorgeschreven door art. 5 (thans art. 4) Arbowet) en dat [A] hem ([eiser]) op geen enkele manier voor mogelijke risico's heeft gewaarschuwd. Aldus heeft de Rechtbank gezien de hiervoor onder 8 en 9 geformuleerde uitgangspunten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting omtrent de op de werkgever rustende zorgplicht. Het middel slaagt; het vonnis kan niet in stand blijven en verwijzing zal moeten volgen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1bafa88a7991869b695c12cbf76900276adb3fdaa7caac82b9cfdf4dd17978fc | shasum -a 256