Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2003

1.4 [Eiser] heeft als verweer gevoerd dat hij de woning niet kon verkopen, omdat deze hem niet als enige toebehoort, maar onderdeel vormt van de nalatenschap van zijn ouders. [Eiser] was, naar hij heeft gesteld, niet gevolmachtigd de woning namens de erven van zijn ouders te verkopen. De woning had bovendien een hogere waarde dan Afl. 16.500,-. [Eiser] heeft voorts aangevoerd dat hij in of omstreeks 1990 bedragen van respectievelijk Afl. 1.000,- en Afl. 1.500,- van [verweerster] in bruikleen heeft gekregen(5). Deze bedragen moeten echter worden verrekend met de huurtermijnen die [verweerster] over een periode van vier jaren nog aan [eiser] is verschuldigd, en een deel van de huurinkomsten die [verweerster] zelf heeft genoten, doordat zij gedeelten van de woning zonder toestemming van [eiser] onderverhuurde. [Verweerster] heeft volgens [eiser] geen reparatiekosten gemaakt. Zij heeft wel zonder medeweten en toestemming van [eiser] scheidingen in de woning laten aanbrengen om delen daarvan te kunnen onderverhuren, aldus nog steeds [eiser]. De verklaring (zie hiervóór, 1.2) stelt [eiser] te hebben ondertekend onder invloed van sterke drank. Hij verkeerde in de veronderstelling dat [verweerster] hem een verklaring ter ondertekening voorlegde die op de geleende bedragen en niet op de verkoop van de woning betrekking had. Zijn echtgenote heeft de verklaring ook niet ondertekend. [Eiser] heeft nog aangevoerd de Nederlandse taal niet meester te zijn(6). De verklaring is volgens hem nietig, dan wel vernietigbaar. Bij conclusie van antwoord (onder 9) en bij conclusie van dupliek (onder 15) heeft [eiser] in algemene zin bewijs van zijn stellingen aangeboden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0245994594ca9ad3dc44531d6c2e3bf426efa76a5c51264e3d4419b72d3c5068 | shasum -a 256