Alinea 12 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2003

In zijn verweerschrift heeft de man de duurzame ontwrichting erkend en ook zijnerzijds een verzoek tot ontbinding gedaan. De man heeft niet betwist dat partijen naar Nederlands recht in gemeenschap van goederen zijn gehuwd. Ten aanzien van de scheiding en deling van de huwelijksgoederengemeenschap heeft hij zich evenwel op het standpunt gesteld dat in het onderhavige geval sprake is van bijzondere omstandigheden die rechtvaardigen dat wordt afgeweken van de in art. 1:100 lid 1 BW neergelegde regel dat de echtgenoten een gelijk aandeel hebben in de ontbonden gemeenschap tenzij anders is bepaald bij huwelijkse voorwaarden of echtscheidingsconvenant. Hij heeft in dat verband aangevoerd dat het huwelijk op 31 mei 1995 op aandrang van de vrouw in alle haast is gesloten in een periode waarin hij het zeer druk had met zijn zaken, dat het huwelijk - anders dan het geval was bij zijn eerdere, kort voordien ontbonden echtverbintenis - is gesloten zonder dat huwelijkse voorwaarden zijn gemaakt omdat hij in de veronderstelling verkeerde dat de vrouw alsnog aan het opmaken van huwelijkse voorwaarden zou meewerken en partijen het ook erover eens waren dat er huwelijkse voorwaarden moesten komen doch dat de vrouw vervolgens - toen de relatie tussen partijen kort na de huwelijkssluiting verslechterde - ondanks diverse bemiddelingspogingen heeft geweigerd haar medewerking te verlenen aan het opmaken van huwelijkse voorwaarden. Hij heeft voorts gewezen op de korte duur van het huwelijk en op de omstandigheid dat hij - in tegenstelling tot de vrouw - een omvangrijk vermogen ten huwelijk heeft aangebracht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0df237ab50f461deb67bc2b3e6830d0acd53bb84dc5e1432d7987427d998790e | shasum -a 256