Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2003

9. Ten overvloede merk ik nog het volgende op. Aanvaarding van het betoog van de man zou ertoe leiden dat een enkele mondelinge overeenstemming op één lijn zou worden gesteld met, althans via de redelijkheid en billijkheid dezelfde rechtsgevolgen zou verkrijgen als, de twee limitatieve, bij de wet voorziene, mogelijkheden om af te wijken van de regel dat de gemeenschap bij helfte moet worden verdeeld, te weten het echtscheidingsconvenant, waarvoor de schriftelijke vorm is voorgeschreven (art. 1:100 lid 1 BW) en huwelijkse voorwaarden die moeten worden neergelegd in een notariële akte (art. 1:115 BW) en waarvoor rechterlijke goedkeuring dient te zijn verkregen zo deze voorwaarden staande huwelijk worden aangegaan of gewijzigd (art. 1:119 BW). Dit klemt te meer indien - zoals in casu - sprake is van een mondelinge overeenstemming die geen enkele duidelijke aanwijzing geeft omtrent de inhoud van de nader overeen te komen huwelijkse voorwaarden; in dit verband verdient aantekening dat de man heeft betoogd ("notities voor de mondelinge behandeling" in eerste aanleg, p. 3) dat de vrouw "financiële zekerheid" wenste en dat de Rechtbank nadere invulling zal dienen te geven aan de vraag wat, in het kader van het huwelijk "voldoende zekerheden" waren, terwijl de man voorts heeft aangevoerd (appelschrift, sub 9) dat serieus een uitsluiting van iedere gemeenschap van goederen met een beperkte gemeenschap van bepaalde onroerende zaken en inboedel "is overwogen" (hetgeen geen overeenstemming impliceert).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0df237ab50f461deb67bc2b3e6830d0acd53bb84dc5e1432d7987427d998790e | shasum -a 256