Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2003

2.12 Iets anders is (maar dat stelt het onderdeel, naar ik meen, niet aan de orde), dat, in het bijzonder met het oog op de toepassing van art. 354 lid 2 Fw (op grond van welke bepaling de rechter een tekortkoming, gezien haar bijzondere aard of geringe betekenis buiten beschouwing kan laten), factoren als de inmiddels verstreken duur van de schuldsanering en de mate waarin de boedel door de geconstateerde tekortkoming is benadeeld, inderdaad van belang kunnen zijn. In de literatuur is wel aangedrongen op terughoudendheid in het oordeel dat toerekenbare tekortkomingen voldoende zwaarwegend zijn om de "schone lei" aan de schuldenaar te onthouden(16). Zo schrijft Verschoof dat "(h)et (..) toch wel om een zeer uitgesproken - en ook aan de schuldeisers veel schade toebrengende - toerekenbare tekortkoming (moet) gaan, wil deze na een toepassing van de schuldsaneringsregeling gedurende vele jaren nog leiden tot een dergelijke rechterlijke ingreep"(17). Verschoof spreekt overigens de verwachting uit dat "om eerdergenoemde redenen van tijdsverloop en de daarmee samenhangende lange duur van de door de schuldenaar geleverde inspanningen, (...) de rechter bij zijn toetsing aan het einde van de looptijd van de schuldsaneringsregeling bij de toepassing van het begrip 'toerekenbare tekortkoming' die voldoende zwaarwegend moet zijn, vrij sterk aansluiting zal zoeken bij het criterium van (opzettelijke) benadeling"(18). In de (lagere) rechtspraak hebben deze oproepen tot terughoudendheid in het aannemen van voldoende ernstige tekortkomingen om de schuldenaar de "schone lei" te ontzeggen, wel enige weerklank gevonden. Zo kan worden gewezen op een arrest van het hof Leeuwarden van 30 augustus 2002(19), waarin het hof overwoog:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffe6f61336700b3aaaf4c057a95eba71770e83053c71aec7922c06252cb50c25 | shasum -a 256