Alinea 165 Parket bij de Hoge Raad 12 september 2003

De tweede alinea van het subonderdeel klaagt dat het onaannemelijk is dat het hof alleen op basis van de verklaring van [betrokkene 6] heeft geoordeeld dat Nationale Nederlanden het bewijs heeft geleverd, te meer daar het hof in zijn tussenarrest (bedoeld is kennelijk het tussenarrest van 21 november 1991) dat bewijs alleen heeft aangenomen op basis van én de vaststelling dat brandstichting de oorzaak van de brand was, én van de getuigenverklaringen, én van de daar genoemde vermoedens. Het subonderdeel stelt vervolgens dat het mogelijk is dat het hof de in rov. 7 genoemde verklaringen - naar ik aanneem gaat het hier om de verklaring van [betrokkene 6] - opeens zo sterk vond dat het de bewezenverklaring alleen daarop wilde doen steunen. Als dat evenwel de bedoeling is geweest had het hof, zo gaat het subonderdeel verder, dit nader moeten motiveren. Het subonderdeel klaagt dat het hof niet alleen dát niet heeft gedaan, doch dat het in rov. 10 ook nog eens overweegt dat het voorgaande - waartoe ook de rovv. 7 en 8 behoren - 'betekent dat ook naar het oordeel van het Hof niet in voldoende mate is aangetoond of anderszins aannemelijk (is) geworden dat van brandstichting op instigatie van directeur [betrokkene 1] van Timco geen sprake is, zodat Timco in haar bewijsopdracht niet is geslaagd'. Deze passage toont volgens het onderdeel aan dat het bewijsrisico ten onrechte op de verzekerde is gelegd. Als dit niet de bedoeling zou zijn geweest, had - zo besluit het subonderdeel - het hof dit nader behoren te motiveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa2a2a2b58cd3e22db388671ab9b1a64e157752cff0931992c1839d22fb0cd7f | shasum -a 256