Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 8 augustus 2003

2.4.1. De Rechtbank heeft bij de beantwoording van die vraag als uitgangspunt gehanteerd dat een huurder van woonruimte recht heeft op een schadeloosstelling op basis van het in gebruik krijgen van passende woonruimte, die hem in beginsel gelijkwaardig woongenot verschaft (r.o. 8). Zij maakt daarbij de kanttekening dat sommige persoonlijke omstandigheden van de huurder als leeftijd en/of (verandering in de) gezinssamenstelling voor de vaststelling van de schadeloosstelling kunnen rechtvaardigen dat het door de passende woonruimte te verschaffen woongenot niet geheel samenvalt met het door onteigening verloren woongenot. Vervolgens dient, aldus de Rechtbank, op zakelijke en objectieve wijze te worden nagegaan op welke titel deze vervangende passende woonruimte kan worden verkregen. Bij deze afweging zal de rechter in beginsel ervan moeten uitgaan dat de huurder de passende woonruimte op basis van een huurovereenkomst ter beschikking krijgt, omdat hij aldus een gelijkwaardige rechtspositie behoudt ten opzichte van die ten aanzien van het onteigende. Mocht evenwel vervangende passende woonruimte op basis van huur niet kunnen worden verkregen, dan kan bij de berekening van de schadeloostelling voor de huurder worden uitgegaan van het aankopen van dergelijke woonruimte, aldus de Rechtbank. Dit laat volgens haar onverlet dat in beide gevallen de jaarlijks zwaarder drukkende lasten worden gekapitaliseerd tegen een voor huurders van woonruimte te hanteren, in het concrete geval redelijk geachte factor, aldus de Rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/37a923a560411bc772fa10e811760f4e44811f96f938e8ff236f245fade278a3 | shasum -a 256