Alinea 37 Parket bij de Hoge Raad 8 augustus 2003

2.4.2. Onderdeel 1 van het middel betoogt dat de Rechtbank aldus een onjuist criterium heeft gehanteerd. Zij miskent - aldus het middel - dat de positie van een huurder wezenlijk verschilt van die van een eigenaar en dat dit verschil consequenties dient te hebben voor de beoordeling van de eisen die zijn te stellen aan een "gelijkwaardig woongenot". Gelet op het eerder genoemde arrest NJ 1995, 668 dient de schadevergoeding waar de huurder recht op heeft, in redelijke verhouding te staan tot de werkelijk geleden schade. Dat is wezenlijk iets anders, aldus het middel, dan de schadeloosstelling die aan de eigenaar moet worden geboden. Voor de huurder is van een volledige schadevergoeding reeds sprake wanneer het hem toegekende bedrag in een redelijke verhouding staat tot de werkelijk geleden schade. Het middel trekt een parallel tussen de beëindiging van de huurovereenkomst wegens onteigening van het gehuurde en de beëindiging van de huurovereenkomst wegens dringend eigen gebruik. Ook daar is sprake van passende vervangende woonruimte. Het middel verbindt daaraan de gevolgtrekking dat een huurder schadeloos wordt gesteld wanneer hij in staat wordt gesteld passende woonruimte te betrekken, waarbij niet de eis geldt dat het woongenot gelijkwaardig moet zijn, in de zin die daaraan in de rechtspraak wordt toegekend met betrekking tot eisen die een onteigende eigenaar kan stellen. Van volledige schadevergoeding is bij een huurder al sprake als de grens van het redelijke niet (meer) wordt overschreden. Bij passende huisvesting die niet een gelijkwaardig woongenot behoeft te bieden, is dat het geval, zo betoogt het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/37a923a560411bc772fa10e811760f4e44811f96f938e8ff236f245fade278a3 | shasum -a 256