Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 12 september 2003

1.4 In cassatie zijn uitsluitend nog aan de orde de vorderingen tot schadevergoeding als hiervoor onder 1.3(c) en 1.3(d) omschreven, en uitsluitend voor zover deze tegen de Provincie zijn ingesteld(20). [Verweerder] heeft aan die vorderingen ten grondslag gelegd dat bij het verlenen van de vergunning waardoor de oprichting en ingebruikstelling van de litigieuze stortplaats - mede - mogelijk is gemaakt, niet op enigerlei wijze in schadevergoeding ten behoeve van derden-belanghebbenden zoals [verweerder] is voorzien(21). Voorts heeft [verweerder] daaraan ten grondslag gelegd (i) dat de Provincie medeverantwoordelijk is voor de illegale stortingen vanaf 14 mei 1987, nu zij deze niet slechts heeft gedoogd, maar bij brief van 16 mei 1989 expliciet heeft toegestaan, dat op basis van de geëxpireerde vergunning van 23 april 1985 verder wordt gestort(22) alsmede (ii) dat in strijd met de vergunning maar met toestemming van de Provincie in de zomer van 1987 10.000 ton verontreinigd kalkslib in de put van [betrokkene 1] is gestort. Volgens [verweerder] heeft de Provincie als vergunningverlenende en controlerende instantie - in strijd met haar wettelijke plicht en expliciete toezeggingen - niet of nauwelijks de naleving van de aan de vergunning verbonden voorschriften gecontroleerd; integendeel, zij heeft zelfs toestemming gegeven om in strijd met die voorschriften kalkslib in de put te storten. De Provincie heeft daarmee onrechtmatig jegens [verweerder] gehandeld(23). Bij repliek heeft [verweerder] nader betoogd dat een overheidslichaam zich bij het nemen van een beslissing de belangen van de direct getroffenen dient aan te trekken. De Provincie heeft dit nagelaten(24). Ook op die grond heeft de Provincie volgens [verweerder] onrechtmatig jegens hem gehandeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77cf16d2c5ad941ca9b461957cadbbef56143e6009693e87b5d22b35e01dd42b | shasum -a 256