Alinea 26 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2003

10. Het verzoek van de man is gegrond op art. II lid 2 WLA. Op grond van deze bepaling beëindigt de rechter in "oude gevallen", d.w.z. alimentaties die, zoals in het onderhavige geval, door de rechter zijn vastgesteld vóór de inwerkingtreding van de WLA (1 juli 1994), op verzoek van de alimentatieplichtige de verplichting indien deze vijftien jaar heeft geduurd, tenzij hij van oordeel is dat de beëindiging van de uitkering van zo ingrijpende aard is dat deze naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet van de alimentatiegerechtigde kan worden gevergd. Aan beslissingen waarin een beroep van de alimentatiegerechtigde op de te ingrijpende aard van de beëindiging wordt verworpen, dan wel slechts voor een beperkte termijn en met uitsluiting van de mogelijkheid van verlenging van de termijn wordt gehonoreerd, moeten hoge motiveringseisen worden gesteld, waarbij alle relevante omstandigheden van het geval in aanmerking dienen te worden genomen. Vgl. HR 26 maart 1999, NJ 1999, 653 t/m 655 nt. S.F.M. Wortmann. Deze hoge motiveringseisen brengen mee dat de rechter, indien de alimentatiegerechtigde voldoende gemotiveerd stelt dat voor toepassing van de uitzondering grond is en de feiten waarop deze stelling steunt bij betwisting, althans voor zover het gaat om omstandigheden aan de zijde van de alimentatiegerechtigde, aannemelijk maakt, bij het nemen van een beslissing als hiervoor bedoeld moet doen uitkomen welke omstandigheden hij in aanmerking heeft genomen en hoe hij deze in zijn afweging heeft betrokken. Zie HR 26 maart 1999, NJ 1999, 654, r.o. 3.3.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dccded5b419d3846b4d0684a8cf40de4433a99b6ed7756d7fcf6403bb99f5892 | shasum -a 256