Alinea 63 Parket bij de Hoge Raad 26 september 2003

Voor objecten die niet als woonruimte of als bedrijfsruimte in de ruime betekenis van art. 7A:1636a lid 5 BW zijn verhuurd, bestaat geen met art. 7A:1636a BW vergelijkbare regel. Het laat zich op goede gronden verdedigen dat dit ten opzichte van bedrijfsmatig verhuurd ongebouwd onroerend goed onbillijk is, nu er niet gemakkelijk redenen zijn aan te wijzen waarom het verlies van het genot daarvan zo geheel anders zou moeten worden beoordeeld dan wanneer het om gebouwd onroerend goed gaat(23). Voor onroerend goed dat niet-bedrijfsmatig (en tevens niet als woonruimte) verhuurd is, valt het onderscheid dat de wet hier maakt echter wel te begrijpen. Verhuur voor niet-bedrijfsmatige doeleinden impliceert immers als regel dat er geen belangen van de huurder in het geding zijn die een aanmerkelijke geldelijke schade (kunnen) opleveren als de huurder moet ontruimen. Daarom ligt een regel die de aanspraak op schadevergoeding als uitgangspunt voorop stelt, hier niet in dezelfde mate voor de hand. Dat spoort ook met de voor deze huurobjecten geldende regels van art. 28 c. e.v. Huurwet zoals uitgelegd bij HR 22 oktober 1999, NJ 2000, 209 m.nt. PAS, rov. 3.5.2, zie alinea 33 hierna. Ook in het onteigeningsrecht (waaraan de hier onderzochte bepalingen van huurrecht hun ontstaan danken) krijgt schade van de huurder in verband met niet-bedrijfsmatig gebruik een wezenlijk andere bejegening dan als het om verhuur als bedrijfsruimte gaat(24); en tenslotte legt hier nog gewicht in de schaal dat de huurovereenkomst door het Hof is uitgelegd als een bijzondere, die de huurder slechts beperkte rechten gaf, zie nader alinea 29 hierna (en de regeling voor de verhuur van "slooppanden" waarnaar ik daar verwijs).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39cc50b3e547f129a89bc992b0412116f471a444f26da37a5689824df6577bf7 | shasum -a 256