Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2003

3.8. Rov. 10 bevat de kern van de beslissing van het hof. Zie ik het goed, dan heeft het hof hierin feitelijk vastgesteld dat de gelden die de zoon op de rekening van de vader heeft overgemaakt bestemd waren voor de vader en niet voor ING. Hierbij heeft het Hof met name verwezen naar de tekst van het overschrijvingsformulier en de omstandigheid dat de betaling is gedaan op een rekening die op naam van de vader stond. Ik acht deze vaststelling geenszins onbegrijpelijk, waarbij ik er nog op wijs dat de zoon een groter bedrag (ƒ 49.000) heeft overgemaakt dan de bankschuld (ƒ 41. 989, 25) bedroeg. Het hof refereert aan dit verschil in rov. 9 en het begin van rov. 10 van zijn arrest. Als ik rov. 10 van het arrest goed begrijp, heeft bij deze vaststelling van het hof ook een rol gespeeld dat er hier volgens het hof geen sprake is geweest van vorm van schuldoverneming op grond waarvan ING jegens de zoon een zelfstandig recht op betaling van de schuld had verkregen (derhalve één van de gevallen als bedoeld in 3.5 onder (a) en (b)). Voor zover het hof hieraan de gevolgtrekking mocht hebben verbonden dat dus de zoon niet aan ING zou kunnen betalen, acht ik deze gevolgtrekking onjuist: zoals hiervoor uiteengezet, kon de zoon op grond van art. 6:30 BW wel degelijk een schuld van de vader aan ING betalen, ook al was er geen gehoudenheid zijnerzijds jegens ING om deze schuld te voldoen. Als gezegd, lees ik het arrest van het hof echter zo dat het, evenals de rechtbank, uit de hierboven genoemde feiten en omstandigheden in elk geval heeft afgeleid dat de zoon hoe dan ook aan de vader wilde betalen. Aan deze feitelijke vaststelling doet een eventuele juridisch niet-correcte redenering van het hof over de mogelijkheden om een schuld van een derde te betalen dan niet af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fd345b8a9723771f5000d9a227f9a3bb18df9495911e1e52e9180d1663b461fd | shasum -a 256