Alinea 76 Parket bij de Hoge Raad 26 september 2003

3.3.3 Ik merk ten slotte nog op dat aan het onderdeel niet ten grondslag is gelegd dat de kinderrechter zich tot een vernietiging van het besluit van de gezinsvoogdij-instelling had moeten beperken en tot het treffen van een verder strekkende voorziening niet bevoegd was. Over de bevoegdheid van de kinderrechter om te bepalen dat [het kind], zolang de omstandigheden niet zijn gewijzigd, in het gezin van de pleegmoeder zal verblijven, lijkt mij intussen wel degelijk twijfel mogelijk. Een dergelijke voorziening beperkt de gezinsvoogdij-instelling op voorhand in de uitvoering van de ondertoezichtstelling en in het door haar met betrekking tot de uithuisplaatsing in de toekomst te voeren beleid. Voorts zou van belang kunnen zijn dat de Hoge Raad in zijn beschikking van 3 november 2000, NJ 2001, 418, m.nt. JdB, rov. 3.8, slechts heeft gesproken van een bevoegdheid van de pleegouders zich tot de kinderrechter te wenden met het verzoek de beslissing van de gezinsvoogdij-instelling (de weigering om af te zien van terugplaatsing van de minderjarige bij de ouder die het gezag heeft) te vernietigen. Anderzijds kan men de getroffen voorziening aldus opvatten, dat de kinderrechter daarmee de gevolgen van de vernietiging van de beslissing van de gezinsvoogdij-instelling slechts heeft willen expliciteren. Zoals hiervoor (onder 3.1.9) reeds aan de orde kwam, heeft de wetgever enige sturende invloed van de uitspraak van de kinderrechter (en in het bijzonder van de motivering daarvan) niet willen uitsluiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/640c38d1a1a3e80366890b7fd3747442c88b43c4557e921c7356ef1da4bb67f0 | shasum -a 256