Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2003

11. Middelonderdeel 2 komt op tegen 's Hofs oordeel dat [eisers] betoog dat ter zake van de uitbouw, voorzover staande op perceel [1], door verjaring een erfdienstbaarheid is ontstaan, moet worden verworpen omdat de voorganger van [eiser] ([betrokkene 3]) die de aanbouw oprichtte en vervolgens ging gebruiken, eigenaar was van perceel [1] en derhalve niet gezegd kan worden dat hij een erfdienstbaarheid bezat in de zin van art. 5:72 jo 3:108 BW, aangezien hij als eigenaar van perceel [1] (het dienende erf) gerechtigd was daar een aanbouw op te richten en hij zich niet tevens als beperkt gerechtigde kon gedragen. Geklaagd wordt dat het Hof heeft miskend dat de wet - in art. 5:70 BW - een erfdienstbaarheid niet koppelt aan personen doch aan erven; nu het Hof veronderstellenderwijs ervan uitgaat dat de eigendom van de uitbouw door natrekking is gaan behoren aan de eigenaars van perceel [2] (de grootouders, het echtpaar [betrokkene 1 en 2]), kan wel degelijk sprake zijn van het voor het ontstaan van een erfdienstbaarheid vereiste bezit (te goeder trouw) dat [betrokkene 1 en 2] uitoefenden door het gebruik van de uitbouw toe te staan aan [betrokkene 3] (de ouders). Aldus dit onderdeel, dat in dat verband voorts onbegrijpelijk noemt dat het Hof [betrokkene 3] aanduidt als "voorganger" van [eiser] respectievelijk als (potentieel) beperkt gerechtigde, nu uit de feiten volgt dat [betrokkene 1 en 2] eigenaar waren en [betrokkene 3] (en diens echtgenote) slechts gebruiker(s). Voorts wordt geklaagd dat het Hof althans de door [eiser] gestelde erfdienstbaarheid niet had mogen verwerpen op de enkele grond dat [betrokkene 3] en zijn echtgenote (de ouders) als eigenaren van perceel [1] op dat perceel een aanbouw hebben opgericht en daarin zijn gaan wonen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/308d736a6b40870c5841b59855659f92217f66a9a37a91d0ead651f8876ff958 | shasum -a 256