Alinea 54 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2003

Met deze bepalingen wijkt het huidige recht ten dele af van het vóór 1 januari 1992 geldende recht zoals dat nog mede op de onderhavige zaak van toepassing is. Naar oud recht kon de extinctieve verjaring van de rechtsvordering tot beëindiging van het bezit niet - zoals thans voorzien in art. 3:105 lid 1 BW - tot verkrijging van de zaak leiden; voorts was uitdrukkelijk bepaald dat slechts het bezit van voortdurende en zichtbare erfdienstbaarheden mogelijk was (art. 593 lid 2 (oud) BW), hetgeen meebracht dat uitsluitend deze erfdienstbaarheden door verkrijgende verjaring konden ontstaan: art 744 en 746 (oud) BW. Ingevolge art. 724 (oud) BW gold als maatstaf voor het onderscheid tussen een voortdurende en een niet-voortdurende erfdienstbaarheid dat het gebruik van de eerstgenoemde voortduurt of kan voortduren zonder dat daartoe "des menschen toedoen" nodig is (bijvoorbeeld het recht van van uitzicht of van waterloop), waarbij werd aangenomen dat de menselijke activiteit betrekking moest hebben op de rechtstreekse uitoefening van de erfdienstbaarheid: HR 25 maart 1983, NJ 1984, 144 m.nt WMK; zie voorts Asser-Beekhuis, nr. 210 en Smalbraak-Davids, derde druk 1988, nr. 75. Van een zichtbare erfdienstbaarheid kon volgens art. 725 (oud) BW worden gesproken bij de aanwezigheid van een uitwendig teken van hun bestaan, bijvoorbeeld een waterleiding. In de TM (Parl. Gesch. boek 5, p. 260-261) wordt opgemerkt dat het vereiste van zichtbaarheid zijn ontstaan dankt aan de op zichzelf juiste gedachte dat een bezit dat tot verjaring kan leiden, niet heimelijk mag zijn, doch dat dit vereiste reeds algemeen geldt wil een bezit rechtsgevolgen hebben, en voorts dat de voordurendheid als vereiste voor verjaring op een verwarring berust tussen een voortdurend bezit - algemeen vereiste voor verkrijging door verjaring - en een voortdurende uitoefening van bezit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/308d736a6b40870c5841b59855659f92217f66a9a37a91d0ead651f8876ff958 | shasum -a 256