Alinea 79 Parket bij de Hoge Raad 19 september 2003

VFR heeft nauwelijks geconcretiseerd dat en hoe de door haar genoemde handelingen hadden kunnen leiden tot schadebeperking. Het enige concrete verweer dat door VFR is aangevoerd is dat P&O haar schade op de werknemers dan wel op [betrokkene 1] had moeten verhalen. Dit verweer is door het hof, in navolging van de rechtbank, verworpen in r.o. 3.3 van het bestreden arrest. Nu hiertegen in cassatie geen klachten zijn gericht, staat deze beslissing in cassatie onherroepelijk vast. VFR heeft dus niet aannemelijk gemaakt dat haar werkelijk een mogelijkheid is ontnomen om haar schade te beperken. Mede in het licht van de gemotiveerde stelling van P&O dat aanvaarding van het fiscale compromis voor GTW GmbH de meest gunstige oplossing was (waarbij P&O zich o.a. heeft beroepen op het advies van de door GTW GmbH ingeschakelde deskundige en op het feit dat bij niet-aanvaarding van het fiscaal compromis het risico bestond dat naheffingen uit een verder verleden zouden worden gevorderd) is het niet onbegrijpelijk dat het hof heeft geoordeeld dat VFR haar schade onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. Dat VFR destijds niet de beschikking had over bepaalde informatie doet daar niet aan af. Deze informatie is in de onderhavige procedure immers in voldoende mate boven tafel gekomen. Zoals de cassatieadvocaat van P&O terecht opmerkt, had VFR aan de hand van deze informatie in de onderhavige procedure haar stellingen nader kunnen adstrueren.(18)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/999115e06f12560b798c4d03990e46ec9c30cdebd9dcfa43fbe69aeedc5784d5 | shasum -a 256