Alinea 92 Parket bij de Hoge Raad 19 september 2003

In hoger beroep heeft P&O een grief gericht tegen r.oo. 6.2.6-6.2.8 van het tussenvonnis van 22 augustus 1996 (grief 1, memorie van grieven, p. 6-9). In deze grief heeft zij haar hierboven aangehaalde stellingen uit de nadere akte na tussenvonnis van 13 februari 1997 m.b.t. de wijze van toerekening van de verschillende bedragen uitgewerkt: het moment waarop de belasting verschuldigd wordt is volgens P&O het moment waarop een activiteit plaatsvindt die aan een bepaalde belasting of heffing onderhevig is. Het is volgens P&O dus niet zo dat de belasting pas verschuldigd is na ontvangst van een (naheffings)aanslag. Ik wijs er op dat P&O geen grief heeft gericht tegen r.o. 6.2.1 van het tussenvonnis van 22 augustus 1996, waarin de rechtbank heeft overwogen dat VFR uit hoofde van garantiebepaling nr. 22 niet aansprakelijk is voor niet afgedragen premies en loonbelastingen die na 7 maart 1989 verschuldigd zijn geworden. Bij memorie van antwoord (onder 1, p. 9-12) heeft VFR betoogd dat de toerekening in de naheffingsaanslag van het Finanzamt van 30 oktober 1990 juist is en overeenstemt met het Duitse recht zoals dat gold zowel op het moment dat VFR de garantie op zich nam, als gedurende de periode waarop de aanslagen betrekking hebben en als op het moment dat het Finanzamt de aanslag oplegde. Het Duitse recht dat is gaan gelden na 6 mei 1994 kan volgens VFR niet van invloed zijn op de onderhavige aanslagen. Voor het geval het hof de door P&O verdedigde wijze van toerekening mocht overnemen heeft VFR inzage in de betreffende belastingdossiers verzocht. Bij pleidooi zijn beide partijen nogmaals op de wijze van toerekening ingegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/999115e06f12560b798c4d03990e46ec9c30cdebd9dcfa43fbe69aeedc5784d5 | shasum -a 256