Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 26 september 2003

1.6 De Ontvanger heeft gemotiveerd verweer gevoerd. Hij heeft gesteld dat de verjaring van enkele aanslagen die aan [betrokkene 1] zijn opgelegd, niet aan de aansprakelijkheid van [eiser] c.s. afdoet, nu op de niet-verjaarde aanslagen die aan [betrokkene 1] zijn opgelegd, bedragen openstaan die aanzienlijk meer belopen dan de bedragen waarvoor [eiser] c.s. aansprakelijk zijn gesteld. Met betrekking tot de verjaring van aanslagen heeft de Ontvanger zich op het standpunt gesteld dat art. 11 Invorderingswet 1845 (hierna: IW 1845) uitging van een verjaringstermijn van drie jaar, te rekenen vanaf de dagtekening van de aanslag of de laatst betekende akte van vervolging. De verjaringstermijn van art. 27 IW 1990 bedraagt vijf jaar vanaf de dag waarop de aanslag invorderbaar is of vanaf de betekening van de laatste akte van vervolging aan de belastingschuldige. Deze vijfjaarstermijn geldt ook voor belastingschulden waarvan de verjaring volgens het oude recht na 31 mei 1990 tijdig is gestuit. Voorts heeft de Ontvanger erop gewezen, dat uit kracht van de op 3 februari 1988 tegen [betrokkene 1] uitgevaardigde dwangbevelen op diezelfde datum executoriaal derdenbeslag is gelegd onder [B] B.V., gevolgd door een gerechtelijke (verklarings)procedure, die is geëindigd met een vonnis van 10 november 1989(6). De Ontvanger heeft zich op het standpunt gesteld dat de verjaring van belastingvorderingen gedurende procesvoering is - althans onder vigeur van de IW 1845 was - geschorst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cece69e4e6da57da28b189a5fefe6f870cea3028e15e41d034b6e5b7386ab42b | shasum -a 256