Alinea 51 Parket bij de Hoge Raad 5 december 2003

'5.2. Het onderhavige geval wordt hierdoor gekenmerkt dat de Staat in overleg met onder meer [verweerster] als belanghebbende een regeling heeft ontworpen, [dat de Staat(6)] toestaat dat deze - vooruitlopend op een door de Commissie te verlenen machtiging - in de praktijk wordt gebracht en vervolgens, indien hij deze machtiging aanvraagt, van de Commissie geen enkele reactie verneemt, ook niet nadat de Staat de Commissie tot tweemaal toe om uitsluitsel had gevraagd. Tevens is van belang dat, zoals hiervoor werd overwogen, voor de Staat wel doch voor [verweerster] niet de weg openstond om de Commissie te dwingen hierover een beslissing te nemen. Voorts neemt het hof in aanmerking dat [verweerster] onweersproken heeft gesteld dat zij diverse malen bij de Staat op duidelijkheid heeft aangedrongen, doch dat de Staat, anders dan het versturen van twee rappellen, niets heeft ondernomen om die duidelijkheid van de Commissie te krijgen. Tenslotte acht het hof van belang dat de Staat kennelijk zelf van mening was dat het protocol een zodanige inhoud had dat de machtiging behoorde te worden verleend en dat de Staat in dit geding, afgezien van het opwerpen van de vraag wat het PVC zou hebben geadviseerd (dupliek nr. 3), niet gemotiveerd heeft aangegeven welke gegronde redenen de Commissie zou kunnen hebben om de machtiging te weigeren of waarom, indien de Staat een procedure wegens nalaten aanhangig zou hebben gemaakt, deze tot een andere uitkomst zou hebben geleid dan dat de machtiging alsnog zou zijn verleend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ba8d7a8677bf02358ba697df3c5eda51abbb4d91511ea8db72c60d000bc20f3 | shasum -a 256