Alinea 74 Parket bij de Hoge Raad 17 oktober 2003

Met name in gevallen waarin de schuldeiser zijn vordering niet geldend heeft kunnen maken kan verjaring evenwel tot onbillijke resultaten leiden. Volgens o.a. Asser/Hartkamp is het in strijd met het wezen van een subjectief recht indien men het zou verliezen zonder in de gelegenheid te zijn geweest het uit te oefenen. Met andere woorden: het is niet aanvaardbaar dat een vorderingsrecht kan verjaren zolang de schuldeiser zijn aanspraak niet geldend kan maken.(35) De Hoge Raad heeft een dergelijke algemene regel niet aanvaard. In sommige gevallen komt de Hoge Raad de schuldeiser evenwel op grond van de eisen van de redelijkheid en billijkheid tegemoet. Hierbij staat telkens de verjaringstermijnen van art. 3:310 BW, die betrekking hebben op vorderingen tot schadevergoeding of boetes, centraal. Hoewel i.c. niet art. 3:310, maar art. 3:307 BW centraal staat en er bovendien voor de schuldeiser geen belemmeringen zijn geweest om de vordering te incasseren, is de rechtspraak m.b.t. art. 3:310 BW m.i. toch relevant voor de onderhavige zaak. Hieruit blijkt m.i. namelijk dat ook de achter het vorderingsrecht m.b.t. de stortingsplicht schuilgaande belangen van derden (de crediteuren van de vennootschap) geen uitzondering kunnen rechtvaardigen op de algemene verjaringsregels. Hieronder ga ik nader in op enkele arresten van de Hoge Raad. Uit deze arresten blijkt dat de Hoge Raad onderscheid maakt tussen de vijfjarige termijn van art. 3:310, lid 1, BW en de twintig- en dertigjarige termijn van dat artikel.(36) Dit is begrijpelijk gezien het, met het oog op de rechtszekerheid, absolute en objectieve karakter van de twintigjarige termijn.(37)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6ab53c67b3e14f58d13690d2b6b02da0184dde219380353eb55e0605ce846c82 | shasum -a 256