Alinea 53 Parket bij de Hoge Raad 3 oktober 2003

"Bedacht zij dat de invordering in beginsel geschiedt langs de eenvoudige weg van het dwangbevel, dat een executoriale titel verschaft. De ontvanger die tot het leggen van conservatoir beslag wil overgaan dient zich te wenden tot de rechter met een eis tot van waardeverklaring bij een rechterlijk vonnis. Dat maakt de procedure aanzienlijk zwaarder op de enkele grond dat behoefte bestaat aan een conservatoire maatregel. Weliswaar vervalt, als gevolg van de aanpassing van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering aan het nieuw Burgerlijk Wetboek, de vanwaardeverklaringsprocedure (Invoeringswet Boeken 3, 5 en 6 van het nieuw Burgerlijk Wetboek, eerste gedeelte), maar nodig is wel dat binnen de voorgeschreven termijn een zogeheten eis in hoofdzaak wordt ingesteld, onderscheidenlijk dat deze al is ingesteld. Het uitvaardigen van een dwangbevel kan niet als zodanig gelden, zodat de ontvanger ook in deze situatie gedwongen zou worden de weg naar de gewone rechter te gaan, op de enkele grond dat snel moet worden gehandeld. Daarbij zij erop gewezen dat na de evenbedoelde aanpassing van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in alle gevallen presidiaal verlof nodig is voor het leggen van conservatoir beslag. Het vervallen van de mogelijkheid van versnelde invordering zou dan meebrengen dat door de ontvanger in zeer veel gevallen verlof zou moeten worden gevraagd, wat gezien de frequentie waarmee dat zou moeten gebeuren de slagvaardigheid van het invorderingsproces in niet geringe mate zou kunnen bemoeilijken. Ook kan nog worden opgemerkt dat bij de waarborgen waarmee het conservatoir beslag als voorlopige maatregel is omringd, een niet onbelangrijke rol speelt dat mede moet worden afgewogen de mogelijkheid dat de schuldeiser later insolvent blijkt. Dit kan zich bij de ontvanger niet voordoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7c4e45fbbd078cba89c1f01aa1d3f66409c50fe190daa9cc71ee8c6738a5f566 | shasum -a 256