Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2003

1.3. De voorzieningenrechter heeft bij vonnis van 12 februari 2003 (KG 2003, 59) weliswaar de vordering van [verweerder] afgewezen, maar inhoudelijk het standpunt van [verweerder] grotendeels gevolgd. De voorzieningenrechter heeft voorop gesteld dat sprake is van een schending van art. 3 EVRM, dat [verweerder] aanspraak heeft op rechtsherstel ter zake van deze, niet meer ongedaan te maken schending en dat de Staat onrechtmatig handelt wanneer een passende vorm van herstel uitblijft (rov. 3.3). Vervolgens heeft de voorzieningenrechter onderzocht of de staking van de tenuitvoerlegging van de opgelegde straffen een met ons rechtsstelsel verenigbare vorm van rechtsherstel oplevert en of de thans gevorderde voorziening daartoe passend is (rov. 3.4). Na verwerping van de verweren van de Staat (rov. 3.5-3.7), heeft de voorzieningenrechter geoordeeld dat de Staat in deze situatie [verweerder] eerder dan in juni 2004 - de geplande V.I.-datum - in vrijheid behoort te stellen (rov. 3.8). Bij gebreke van een wettelijke maatstaf voor de compensatie, heeft de voorzieningenrechter overwogen dat de ernst van de Verdragsschending een vermindering van de strafduur rechtvaardigt met een periode gelijk aan 10 % van het aantal dagen dat [verweerder] aan het regime in de EBI onderworpen is geweest. Aan de hand hiervan is de voorzieningenrechter tot de slotsom gekomen dat [verweerder] omstreeks november 2003 in vrijheid behoort te worden gesteld (rov. 3.9). Aangezien dit nog even duurt en de precieze datum van invrijheidstelling door de voorzieningenrechter niet kan worden berekend, heeft de voorzieningenrechter de gevorderde onmiddellijke invrijheidstelling afgewezen (rov. 3.10).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/360c085ffff66d15d19d18f2e9c5505ac560c627f49718c0c177d266e4fd09cf | shasum -a 256