Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2003

3.7. De klacht is in zoverre terecht, dat art. 41 EVRM slechts een bevoegdheid toekent aan het EHRM (namelijk: om een billijke genoegdoening toe te kennen). Art. 41 geeft aan de klager niet een zelfstandige aanspraak op rechtsherstel. Blijkens zijn tekst veronderstelt artikel 41 dat die aanspraak bestaat. De grond waarop de aanspraak op herstel berust moet, voor wat het EVRM betreft, worden gezocht in art. 1 en art. 46. Overigens staat de voorzieningenrechter in zijn opvatting niet alleen: ook het huidige artikel 457 Sv spreekt van: "rechtsherstel als bedoeld in artikel 41 van dat verdrag". Hoe dan ook, de klacht van onderdeel 1 leidt n.m.m. niet tot cassatie. Aan de hand van de geciteerde jurisprudentie moet worden aangenomen dat op grond van het EVRM op de Staat de verplichting rust te zorgen voor rechtsherstel, dat de lidstaat in beginsel vrij is in de wijze waarop hij aan die verplichting gevolg geeft, maar dat daartoe in ieder geval behoort: reparation of the consequences of the breach, waarbij internationaal-rechtelijk een voorkeur bestaat voor een restitutio in integrum in gevallen waar deze feitelijk nog mogelijk is. Dit laatste, de reparation, is een verplichting die niet alleen geldt tegenover de andere Verdragsluitende Staten, maar ook en vooral jegens het slachtoffer of de slachtoffers van de schending. De marge, die de aangehaalde jurisprudentie aan de lidstaat toekent, betekent niet dat de regering van de lidstaat vrij is in de wijze waarop de reparation plaatsvindt en dat de nationale rechter daarover geen beslissing zou kunnen nemen. Deze marge houdt slechts in dat binnen de nationale rechtssfeer naar een passende vorm van herstel wordt gezocht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/360c085ffff66d15d19d18f2e9c5505ac560c627f49718c0c177d266e4fd09cf | shasum -a 256