Alinea 49 Parket bij de Hoge Raad 31 oktober 2003

3.12. Aan de steller van het middel kan worden toegegeven, dat er een verschil is tussen enerzijds de situatie waarin de schending de rechterlijke uitspraak zelf betreft of de daaraan voorafgegane procedure, en anderzijds de situatie waarin de schending geen verband daarmee houdt: in het eerste geval verliest de rechterlijke uitspraak (weliswaar niet zijn formele rechtskracht maar wel) zijn materiële legitimatie. In het tweede geval behoudt de rechterlijke uitspraak zijn materiële legitimatie. In het tweede geval acht ik het in beginsel niet wenselijk dat de Staat zich van een schadevergoedingsverplichting kwijt door geheel of gedeeltelijk af te zien van executie. Een strafvonnis is immers niet een machtiging tot executie waarvan de Staat naar believen wel of geen gebruik kan maken(19). Het strafvonnis bepaalt de straf die - naar het oordeel van de daartoe bevoegde strafrechter - naar de regels van het recht passend is. Het onuitgevoerd laten van een straf doet afbreuk aan de handhaving van de strafbepaling en het gezag van het strafvonnis. Een bijkomend argument is het gevaar dat de Staat in de verleiding komt de tenuitvoerlegging gebruiken als een object van onderhandeling, waarmee de Staat bijvoorbeeld criminele inlichtingen van een veroordeelde delinquent zou kunnen kopen. In het onderhavige geval echter legt dit principiële bezwaar weinig gewicht in de schaal. De Verdragsschending is hier begaan in het kader van de tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf. Het ligt dan voor de hand, het herstel eveneens te zoeken in het kader van de tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf. Daarbij komt dat vanwege capaciteitsgebrek in het gevangeniswezen het wel vaker gebeurt dat gedetineerden voortijdig in vrijheid moeten worden gesteld(20). Om deze redenen ben ik van mening dat onderdeel 2 niet tot cassatie leidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/360c085ffff66d15d19d18f2e9c5505ac560c627f49718c0c177d266e4fd09cf | shasum -a 256