Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 30 september 2003

13. Overigens faalt het middel óók omdat het tardief is voorgesteld. In feitelijke aanleg is op dit punt geen verweer gevoerd. Weliswaar heeft de behandeling in hoger beroep bij verstek plaatsgevonden en heeft verzoekers raadsman aldaar niet de verdediging mogen voeren, maar in eerste aanleg is zowel verzoeker als zijn raadsvrouw bij de behandeling aanwezig geweest en is door geen van beiden naar voren gebracht dat de dagvaarding ten aanzien van feit 5 en 9 onduidelijk was. Klaarblijkelijk is voor de verdediging voldoende duidelijk geweest wat in de tenlastelegging met de term "valse sleutel" is bedoeld, terwijl ook voor de rechtbank en het hof duidelijk zal zijn geweest welk feit zij te onderzoeken hadden. Immers, de Hoge Raad heeft reeds in HR 20 mei 1986, NJ 1987, 130 uitgemaakt dat een sleutel die door een onbevoegde persoon wordt gebruikt, zoals in casu blijkens de bewijsmiddelen het geval was, onder het begrip "valse sleutel" als bedoeld in art. 311, eerste lid, onder 5 Sr valt. Ik geef toe dat zich gevallen kunnen voordoen waarin de Hoge Raad ambtshalve de dagvaarding nietig verklaart, ook wanneer in feitelijke aanleg geen verweer is gevoerd, maar daarvan is blijkens de jurisprudentie slechts sprake als de Hoge Raad innerlijke tegenstrijdigheden in de tenlastelegging ontdekt waardoor deze volstrekt onbegrijpelijk wordt. Vgl. HR 12 oktober 1993, NJ 1994, 144 en HR 3 juni 1997, NJ 1997, 598. De stellers van het middel beklagen zich niet over een dergelijke innerlijke tegenstrijdigheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fec6c569edca87aca9c52eb7a28d632d88821b2b4d05b7cd0bbab38f819dd5cd | shasum -a 256