Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2003

21. Het derde bezwaar dat in de toelichting wordt aangevoerd betreft de straftoemeting. Het is immers de bedoeling van de wetgever dat vorderingen tot tenuitvoerlegging tegelijk met de nieuwe strafzaak worden behandeld om tot een passende totale straftoemeting te komen. Dat is inderdaad een bezwaar, maar geen doorslaggevend bezwaar. Het bezwaar doet zich niet voor indien, zoals in deze zaak het geval is, de verschillende rechters op de hoogte zijn van de omstandigheid dat er in beide zaken een vordering tot tenuitvoerlegging is ingediend, omdat zij dan met de reeds door de andere rechter genomen beslissing rekening kunnen houden. Maar ook als dat niet het geval is, is dat bezwaar niet doorslaggevend omdat de verdachte niet in zijn belang kan worden geschaad. Als de eerste rechter bij de berechting van een nieuw feit rekening houdt met de omstandigheid dat tevens de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf wordt gelast kan dit hoogstens een mitigerende werking hebben op de opgelegde hoofdstraf. Bij de tweede rechter, die onwetend van de last van tenuitvoerlegging van de eerste rechter ook de tenuitvoerlegging gelast, zal hetzelfde het geval zijn. Daardoor wordt de verdachte dus niet geschaad. Als de eerste rechter bijvoorbeeld de proeftijd verlengt en de tweede rechter is van mening dat het nieuwe feit aanleiding geeft de tenuitvoerlegging te gelasten, is er evenmin sprake van benadeling van de verdachte. De verlenging van de proeftijd vervalt door de tenuitvoerlegging, terwijl moet worden aangenomen dat in beide zaken telkens de combinatie van bestraffing van het nieuwe feit en de beslissing op de vordering tot tenuitvoerlegging naar het oordeel van de rechter de passende reactie was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1af751fe0943feb7c25602541b6a9f5a2721ff9999de90a034b140c7c6ba597c | shasum -a 256