Alinea 26 Parket bij de Hoge Raad 19 december 2003

1.7 Het hof heeft, voor zover in cassatie van belang, in zijn arrest van 14 februari 2002 geoordeeld dat de uitspraak van de bestuursrechter van 21 april 2000 de gemeente de mogelijkheid liet de motivering van het aanwijzingsbesluit te verbeteren. Nu de gemeente het aanwijzingsbesluit, met verbetering van de daarvan deel uitmakende kaart en de motivering, in stand heeft gelaten, kan de aanwijzingsbeslissing volgens het hof niet op grond van de uitspraak van de bestuursrechter als onrechtmatig jegens Sotel worden aangemerkt (rov. 4.3). Voorts oordeelde het hof dat de gemeente, door aanvankelijk in overleg met de Rabobank met het nemen van een nieuwe beslissing op bezwaar te wachten, zulks teneinde te trachten de eigendom van de onroerende zaken in minnelijk overleg met de Rabobank te verwerven, niet onrechtmatig jegens Sotel heeft gehandeld, mede gelet op het doel van de Wvg (rov. 4.4.2) en de omstandigheid dat de bestuursrechter de gemeente geen termijn heeft gesteld (rov. 4.4.3). Ten slotte oordeelde het hof dat de burgerlijke rechter in verband met de formele rechtskracht van het besluit van 31 mei 2001 ervan moet uitgaan dat de aanwijzing aan het bepaalde in art. 8 Wvg voldoet en dat Sotel daarom aan de volgens haar uit art. 5 Wvg voortvloeiende verplichting van de gemeente de aanwijzing te doen vervallen géén onverenigbaarheid van de aanwijzing met art. 8 Wvg ten grondslag kan leggen (rov. 4.5.1). Overigens kan art. 5 Wvg volgens het hof ook daarom geen grondslag bieden aan een verplichting van de gemeente de aanwijzing te doen vervallen, nu niet is gesteld of gebleken dat zich één van de door art. 5 Wvg beoogde situaties ("zelfrealisatie" of het verstrijken van de geldigheidsduur van de aanwijzing) zou voordoen (rov. 4.5.2).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/90dc02dba5adb6c3dc3fce48a42268ca5ab2154d29a182429ac449fcc566fabb | shasum -a 256