Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 19 december 2003

2.8. Verweerders in cassatie brengen tegen deze klacht in dat [eiser] nimmer heeft gevorderd dat [verweerders] zullen worden veroordeeld tot betaling van de opslagkosten. Dat is slechts ten aanzien van [verweerder 1] waar. In de inleidende dagvaarding tegen [verweerder 1] wordt niet gesproken over opslagkosten. Ook na wijziging van eis bij repliek heeft [eiser] van [verweerder 1] geen vergoeding van opslagkosten gevorderd. In de zaak tegen [verweerster 2] heeft [eiser] gevorderd dat [verweerster 2] de opslagkosten ad f 300,- per maand zal voldoen vanaf 1 mei 1997 tot de dag waarop aan het onder 1 gevorderde (bedoeld is kennelijk: het bevel om [eiser] weer in zijn kamer toe te laten) zal zijn voldaan. Eenzelfde veroordeling was vervat in het vonnis d.d. 8 september 1997, houdende voorlopige voorzieningen tegen [verweerster 2]. Ten tijde van de repliek in conventie had [eiser] feitelijk weer de beschikking gekregen over de zolderkamers. [Eiser] heeft zijn eis gewijzigd en in conventie (petitum onder 3) naast de teruggave van de weggehaalde goederen ook gevorderd dat [verweerster 2] de aan verhuisbedrijf [A] verschuldigde opslagkosten zal voldoen. In dit verband kan nog worden gewezen op de CvD conv./CvR reconv. van [verweerster 2], punt 19, waar zij uiteenzet dat het verhuisbedrijf met een beroep op een retentierecht weigert de opgeslagen goederen aan wie dan ook af te geven zolang de kosten van opslag niet zijn voldaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d386e5dcd16bc00b8c037bdebec5dd6ba65edadb8d234da37bdf39ae4cdcbfc6 | shasum -a 256