Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 21 november 2003

7) Nu de wetsgeschiedenis en de rechtspraak meebrengen dat de wettelijke voorwaarde "de eis (...) tot betaling van een bepaalde geldsom" in art. 2 lid 3 sub d Wtbz strikt moet worden gehanteerd, meen ik dat het hof is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting. In een renvooiprocedure is de eis immers niet (formeel) gericht op de betaling van een bepaald bedrag, maar strekt hij tot erkenning door de rechter van (het bedrag van) de vordering van de schuldeiser als concurrente vordering in een faillissement. Dit komt in wezen neer op een verklaring van recht dat de gefailleerde de schuldeiser een bepaald bedrag verschuldigd is; een vordering die blijkens de wetsgeschiedenis níet valt onder "de eis tot betaling van een bepaalde geldsom" ex art. 2 lid 3 sub d Wtbz. Bovendien moet bedacht worden dat als het proportionele tarief in renvooiprocedures zou worden toegepast, dit een belemmering voor de rechtsgang kan opleveren, nu de kans groot is dat een schuldeiser wiens vordering naar een renvooiprocedure dreigt te worden verwezen, van procederen zal afzien gelet op het hoge griffierecht in combinatie met de kans dat zijn vordering slechts gedeeltelijk zal worden voldaan in het faillissement. Ook vanuit dit perspectief bezien, en evenzeer vanuit dat van de beheersing van de faillissementskosten, is het derhalve wenselijk dat het vast recht in renvooiprocedures wordt berekend volgens het tarief van art. 2 lid 3 sub f Wtbz.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0f91d8da862d85848e68e5720927c5331aa484be2048bdde827d773db8da5f5a | shasum -a 256