Alinea 22 Parket bij de Hoge Raad 7 mei 2004

10. Hoewel de feitsomschrijving in een uitleveringszaak tot op zekere hoogte te vergelijken is met een tenlastelegging in een gewone strafzaak, kan men aan de uiteenzetting van de feiten niet dezelfde eisen van precisie stellen als naar Nederlands recht aan een tenlastelegging worden gesteld. Vgl. HR 17 oktober 1989, NJ 1990, 220. Zo wordt op grond van het - in casu toepasselijke - EUV geen grotere nauwkeurigheid geëist dan ten tijde van het indienen van het uitleveringsverzoek mogelijk was. Bij de beoordeling van de uiteenzetting dient er rekening mee te worden gehouden dat het onderzoek zich in de verzoekende staat nog in een vroeg stadium kan bevinden. Het is niet de bedoeling dat de opgeëiste persoon op basis van de feitenuiteenzetting terechtstaat, maar dat zijn uitlevering wordt verkregen met het oog op het voorbereiden van een mogelijke behandeling van een zaak ter terechtzitting. Vgl. Swart, o.c., p. 396. Omschrijvingen die zeker onvoldoende zouden zijn geweest als men ze als een tenlastelegging zou hebben beschouwd, behoeven niet tekort te schieten voor de beoordeling van de dubbele strafbaarheid. Vgl. Swart, o.c., p. 396. De uiteenzetting der feiten moet worden begrepen in het licht van de daarbij vermelde kwalificatie van de genoemde feiten. Vgl. Keijzer, o.c, § 91.5.6. Een uiteenzetting van de feiten in kwalificatieve termen die mede feitelijke betekenis hebben (zie voor dit onderwerp Handboek Strafzaken § 29.5 en bijv. HR 20 november 1979, NJ 1980, 118, HR 26 november 1985, NJ 1986, 389) maakt haar overigens niet ongenoegzaam. Vgl. HR NJ 1990, 220.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39e0875905d602810b30a71f6c01abd756c01f08229a7a1193ad35081c1a44c6 | shasum -a 256