Citaat | Parket bij de Hoge Raad 26 november 2004

Alinea 147 Parket bij de Hoge Raad 26 november 2004

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 26 november 2004, ECLI:NL:PHR:2004:AI0755.

3.2.23 Wel heeft de Hoge Raad onlangs, hoewel de tekst van artikel 2f van de Wet daartoe niet noopt, een beperking aangebracht in de groep personen die op de voet van artikel 2f van de Wet kunnen worden belast. Ingevolge rechtsoverweging 3.3.2 van HR 6 juni 2003, nr. 35.372, (LJN AF0197), kan artikel 2f van de Wet, evenals zijn voorganger artikel 87 van de Wet (tekst 1992), slechts worden toegepast op de persoon die, op het moment waarop de goederen voorhanden kwamen, wist of kon weten dat hij accijnsgoederen betrok waarvan de verschuldigde accijns ten onrechte nog niet was voldaan.(34) Hieruit volgt dat de Inspecteur bij toepassing van artikel 2f van de Wet een tweeledig bewijs dient te leveren, namelijk dat de persoon die accijnsgoederen voorhanden heeft wist of kon weten dat de goederen niet waren veraccijnsd, en tevens dat hij wist of kon weten dat de goederen op grond van de Wet behoorden te zijn belast.(35) Het tweede deel van deze bewijsopdracht lijkt het uitgangspunt dat een ieder wordt geacht de wet te kennen, geheel of ten dele opzij te zetten.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/bbb53089d552305423d23ba95793e20b7d3ec9ae022b8fb95607c0f6e2017921. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt bbb53089d552305423d23ba95793e20b7d3ec9ae022b8fb95607c0f6e2017921, en de alinea staat in dat document op bytes 43059 tot 44143.