Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 5 maart 2004

9) Het oude BW bevatte geen algemene regeling van het retentierecht. Voor sommige specifieke gevallen werd wel een retentierecht toegekend, zoals bijvoorbeeld aan de aannemer (artikel 1652 oud BW). In de doctrine en in de rechtspraak werd gaandeweg algemeen aangenomen dat ook buiten die specifieke gevallen een retentierecht kon bestaan. Over de reikwijdte en de werking van een dergelijk buitenwettelijk retentierecht en de vereisten voor het bestaan van zo'n recht bestond evenwel geen eenstemmigheid; zie voor een schets van de verschillende meningen Fesevur, Retentierecht (1988), p. 39 t/m 48. In de literatuur was de meerderheidsopvatting die van Scholten, dat in alle gevallen waarin iemand krachtens overeenkomst tot afgifte van andermans zaak verplicht is, hij het recht heeft deze terug te houden totdat hem voldaan is hetgeen hij krachtens dezelfde overeenkomst met betrekking tot dezelfde zaak te vorderen heeft (zie Fesevur, a.w. p. 40). Daarnaast bestond de opvatting dat een retentierecht kan worden toegekend in alle gevallen waarin de vordering van de schuldeiser en zijn verplichting tot afgifte van de zaak tot dezelfde rechtsbetrekking behoren, dat wil zeggen uit dezelfde oorzaak ontstaan zijn (Fesevur, p. 45). Het verschil tussen deze beide opvattingen is dus gelegen in de mate van verwantschap (connexiteit) die wordt geëist tussen de vordering van de retentor en de door hem teruggehouden zaak waarvan afgifte wordt geëist: de strikte eis van een debitum cum re iunctum (d.w.z: de vordering heeft betrekking op juist die zaak) tegenover de ruimere mogelijkheid dat vordering en afgifteverplichting voortvloeien uit dezelfde rechtsverhouding (waarbij de vordering ook betrekking kan hebben op een andere zaak).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc70e2aaa6d88135f396df9db4c5db55f638d8912dd6beb6833c344ab6275387 | shasum -a 256