Alinea 62 Parket bij de Hoge Raad 9 juli 2004

11) Ik meen dat het subonderdeel faalt omdat het van een onjuiste rechtsopvatting uitgaat. Vaststaat dat een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, waartoe ook een schending van het recht op eerbiediging van de woning kan worden gerekend, een grond kan opleveren voor vergoeding van immateriële schade als bedoeld in art. 6:106 lid 1 onder b BW. Zie Parl. Gesch. Boek 6, p. 380, Asser-Hartkamp 4-I (2004), nr. 467, Lindenbergh, Smartengeld (diss. Leiden 1998), p. 162 e.v. en Verheij, Vergoeding van immateriële schade wegens aantasting in de persoon (diss. VU 2002), nr. 237 e.v. De nadere eisen die hieraan volgens het subonderdeel moeten worden gesteld, vinden geen steun in het recht. Ook uit de rechtspraak en literatuur die in de schriftelijke toelichting ter ondersteuning van die opvatting worden aangehaald, laten die eisen zich niet afleiden. Zo volgt uit Lindenbergh, a.w., p. 165, eerder het tegendeel. Deze auteur acht in geval van "'gewone' storingen van het woongenot, zoals lawaai en stank (...)" het verband met de (integriteit van de) persoon onvoldoende direct, en ziet ruimte voor een uitzondering indien sprake is van een inbreuk die tot ernstige psychische schade leidt. In het onderhavige geval kan bezwaarlijk van een gewone storing worden gesproken; de schending vormt daarentegen juist een grove inbreuk op het recht van de persoonlijke levenssfeer (c.q. op eerbiediging van de woning) van [verweerder] c.s., die bij hen, zoals de rechtbank heeft vastgesteld, heeft geleid tot een gevoel van grote onveiligheid en een ernstig geschokt rechtsgevoel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d3ee79fcf5622c473a9887d4d4447a839463cdd577931436844575483c5d6db9 | shasum -a 256