Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 5 oktober 2004

9. In een aantal gelijksoortige zaken uit die periode gaf de Hoge Raad overwegingen van gelijke strekking(2). De discussie die zich vervolgens ontspon was of deze uitspraken tevens een beperking inhielden op de eerder door de Hoge Raad gegeven uitbreiding van art. 423, tweede lid, Sv, met name waar het betrof de gevallen waarin het voorschrift van art. 41 Sv(3) of 51 Sv(4) niet was nageleefd. In die gevallen diende te worden teruggewezen, omdat de behandeling in eerste aanleg wegens een zeer ernstig defect niet als volwaardig had te gelden en om die reden het recht op berechting van de hoofdzaak in twee feitelijke instanties dat in art. 423, tweede lid besloten ligt, bij uitblijven van terugwijzing zou worden geschonden.(5) Betoogd werd dat een onderscheid tussen beide groepen gevallen met betrekking tot beantwoording van de vraag of in hoger beroep terugwijzing diende te volgen niet gerechtvaardigd was. In beide groepen gevallen ging het er materieel immers om dat de verdachte in eerste aanleg de mogelijkheid had ontbroken zijn zaak door een raadsman te doen verdedigen. Er werd wel verwacht dat de Hoge Raad ook in de gevallen waarin in eerste aanleg art. 41 of 51 Sv niet was nageleefd geen verwijzing meer nodig zou achten(6). Die verwachting werd echter niet bewaarheid. Dat bleek uit een zaak van ruim een jaar later (HR 7 mei 1996, NJ 1996, 557) waarin in eerste aanleg art. 51 Sv was geschonden, en waarin de Hoge Raad de stand van zaken met betrekking tot de jurisprudentiële uitbreiding van artikel 423, tweede lid, Sv op een rij zette:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6e2e7aaa602fda17f73bd5fd87fd54701697d36b9dfdf43ecd7c40cfc456c5e1 | shasum -a 256