Alinea 129 Parket bij de Hoge Raad 8 oktober 2004

Voor zover het onderdeel klaagt dat het belang van Martinair bij het instandhouden van het huidige stelsel geen inhoudelijke rechtvaardiging oplevert, refereert het kennelijk aan rov. 4.10, derde volzin. Daarin heeft de rechtbank, na te hebben herinnerd aan de bijzonderheden van de functie ("gespecialiseerd werk (...) waarvoor een langdurige opleiding vereist is") en van het betrokken segment van de arbeidsmarkt ("die zich kenmerkt door langdurige dienstverbanden met vaste promotiestappen en bijbehorende salarisverbeteringen"), gewezen op de behoefte van "een werkgever als Martinair" aan voorafgaande zekerheid over de vraag op welke leeftijd van de werknemer het dienstverband eindigt. Alhoewel de derde volzin aanvangt met de woorden "(t)eneinde dit stelsel in stand te laten en betaalbaar te houden", lees ik daarin niet dat in de benadering van de rechtbank handhaving van de status quo (het huidige stelsel) de in aanmerking te nemen doelstelling van Martinair zou zijn. Naar mijn mening heeft de rechtbank, na in de eerste volzin van rov. 4.10 reeds de legitimiteit van de inzet van Martinair te hebben vastgesteld, in de tweede en derde volzin (waarvan de tweede volzin opent met: "Dit geldt temeer (...)") benadrukt dat die inzet ook beantwoordt aan de (uit het karakter van de functie en van het betrokken segment van de arbeidsmarkt voortvloeiende) behoefte van "een" werkgever als Martinair aan voorafgaande zekerheid over het tijdstip van uittreden van zijn werknemers. Voor zover het onderdeel van een andere lezing uitgaat, mist het feitelijke grondslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f409964ffeac3c6b5b2f14f298854a6a43d213da8041ddc543551e24d2096e58 | shasum -a 256