Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 17 september 2004

10. De middelonderdelen 1.5 en 1.6, die strikt genomen bij het slagen van middelonderdeel 1.4 geen behandeling meer behoeven, miskennen dat uit 's hofs beschikking voldoende duidelijk blijkt over welk vermogen de vrouw naar 's hofs oordeel na afwikkeling van de onderhavige procedure de beschikking zal hebben en dat het hof in het licht daarvan ermee kon volstaan aan te geven dat de vrouw gelet op haar inkomsten uit arbeid en het potentieel inkomen uit bedoeld vermogen en mede gelet op hetgeen de rechtbank - in appel onbestreden - omtrent de financiële omstandigheden van de vrouw had vastgesteld, geen behoefte heeft aan een uitkering tot haar levensonderhoud; de motiveringsplicht van het hof gaat niet zo ver dat het hof gehouden zou zijn de aan zijn beslissing ten grondslag liggende berekeningen te produceren (vgl. HR 17 maart 2000, NJ 2000, 313). Middelonderdeel 1.7 faalt omdat het hof niet was gehouden expliciet in te gaan op de door middelonderdeel 1.7 bedoelde stellingen dat de vrouw een deel van het resterende vermogen heeft moeten besteden aan een aantal uitgaven en voorts een deel van het vermogen zal moeten reserveren voor haar oude dag alsmede voor onverwachte essentile uitgaven: in de beschikking van het hof ligt besloten dat de vrouw zonder meer een deel van het vermogen kan reserveren voor haar oude dag nu het hof ervan is uitgegaan dat de vrouw niet op haar vermogen behoeft in te teren; in de beschikking van het hof ligt voorts besloten dat de vrouw (vooralsnog) ook de door het middelonderdeel bedoelde uitgaven kan doen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f59b8fb6c011452e12277182b8e7aed79bddfd02dc8a036cce5625d17f304c1a | shasum -a 256